Call of Duty: Modern Warfare 3 (PC)
Modern Warfare 3 czy Battlefield 3 – co wybrać, będąc fanem gier FPS osadzonych w realiach współczesnej a może nawet lekko futurystycznej wojny? Kiedyś, to już dawno „sprawdzałem” Battlefielda jak i Modern Warfare.
I to ta druga gra została moja ulubiona.
Prawdopodobnie kwestia gustu i to coś, co dla jednego jest ważne, dla drugiego nie. W każdym bądź razie teraz nie było dylematu – czas zacząć Call Of Duty: Modern Warfare 3…
Tak czy inaczej - MW3 to szybka, dynamiczna akcja prowadzona filmowo - można powiedzieć, ze w dużej mierze jest to interaktywny film, w którym gracz jest małym trybikiem, choć może i właściwie musi podejmować akcje ze swojej strony.
A na koniec - początek Modern Warfare 3 - zmontowany na szybko z pierwszego etapu gry.
Lara Croft and the Guardian of Light - demo @ PS3
Nigdy jakimś szczególnym fanem zaokrąglonej tu i ówdzie Lary nie byłem. Tymczasem Lara Croft and the Guardian of Light zaskakuje. Bo to sympatyczna gra jest po prostu :) Demo dość długie, trzeba całą (?) świątynię światła przebiec, przeskakać, pozbierać znajdźki, pogłówkować (bez przesady, ale trochę). Ogólnie bardzo OK. Wizualnie - gra prezentuje się zaskakująco miło dla oka. Pięknie wręcz. Tyle w skrócie. Demo oceniam na 9/10.
Castlevania: Lord of Shadow - demo @ PS3
Castlevania: Lord of Shadow to kolejna pozycja, której demo dostępne jest w Playstation Network.
Demo ukazuje nam śliczny a jednocześnie mroczny świat. NAsza postać to oczywiście superbohater. I jako taki nei boi się wilkołakopodobnych kreatur, sięjących popłoch wśród tubylców (czy tambylców - w zależności jak uznamy lokalizację akcji). Demo pozwala się zmierzyć najpierw z hordą małych niemiłych zwierzaczków wychodzących z lasu a następnie z większym złym zwierzaczkiem. Cała rozgrywka na tym etapie to trening i poznawanie sterowania, ciosów i stylu walki. Strategia walki w sumie jest prosta - robić uniki i atakować, robić uniki i atakować. Czasem się wyleczyć, czasem skorzystać z podpowiedzi jak ubuć dużego zwierza.
Shank - demo @ PS3
Przeglądu dem z PSN ciąg dalszy.
SHANK - platformówka w starym stylu z niesamowitym klimatem. Po pierwsze - gra krwawa i brudalna, ale z przymróżeniem oka. Dlaczego? Bo całość w konwencji rysunkowym - komiksowa grafika jest śliczna. Do tego klimat i muzyka - rodem z filmów Tarantino.
Więc całość - jeśli chodzi o Shanka - jest skierowana do tej publiki, która lubi takie klimaty, umowność oraz prostą rozgrywkę ukierunkowaną na zabojanie przeciwników nadchodzących to z lewa to z prawa. W Shanku zaś idziemy z lewej do prawej strony w absolutnym 2D.
Vanquish - demo @ PS3
Vanquish - po krótkim demie na Playstation 3 można powiedzieć, że jest to niesamowicie dynamiczna rozgrywka w futurystycznych klimatach. Wcielamy się w żołnierza wyposażonego w kombinezon bojowy, który daje nam dużą zdolność bojową. Możemy przyspieszać niczym rakieta (niemalże jak Iron Man) i przemieszczać się w ten sposób szybko z miejsca do miejsca (w ograniczonym zakresie, ale zawsze to niezły unik), do tego możemy wykorzystać spowolnienie czasu i lepiej wycelować oraz opróżnić cały magazynek. Nie powiem te możliwości skafandra są bardzo fajne i tworzą rozgrywkę niesamowicie dynamiczną. Bo reszta już jest klasyczna, różne bronie plus granaty wybuchowe jak i EMP do paraliżowania elektronicznych wrogów.
Wolfenstein DEMO PC
Nowy Wolfenstein to jednak stare odgrzewane kotlety.
Wystarczyło demo by mnie o tym uświadomić. Za piękną i atrakcyjną wizualnie oprawą graficzną nie idzie nic nowego. Co gorsza, brak tutaj klimatu. Ot po prostu kolejna z kolei strzelanka odcinająca kupony z serii.Demo w niczym (poza oprawą wizualną) nie zachwyca. Choć i ona nie jest jakąś nowinką technologiczną.To tylko poprawnie zrealizowana technicznie produkcja, dopasowana do wymagań obecnych graczy. Oparta na sprawdzonym silniku. No ale tutaj nie ma co za to dawać jakichś dodatkowych plusów - gry muszą wyglądać atrakcyjnie, przyzwyczailiśmy się już do pewnego poziomu estetyki wykonania audiowizualnego. Jednak efekty i wygląd to teraz (dla mnie) już za mało, żeby gra się podobała…
Jeden plus wersji PC jaki znalazłem dodatkowo to możliwość przełączenia sterowania na kontroler XBOX - dzięki temu możemy wygodniesterować postacią bez użycia myszy i klawiatury (w końcu znaczek Games for Windows do czegoś zobowiązuje). Więc jest konsolowo. Nie powinno to dziwić - wszak gra wychodzi na konsole także (tak jak to jest ostatnio w zwyczaju). Jednak z wersjami na PC różnie bywa. Dajmy na to taki Mass Effect - gdzie z premedytacją “wyrżnięto”kontrolę postaci za pomocą pada (bo tak będzie lepiej dla graczy! - ale skąd oni wiedza, jak dla mnie będzie lepiej…? nie mogę sam zadecydować?).
Niewątpliwie i na tą produkcję znajda się amatorzy. Są rzesze ludzi, wciągniętych w klimat Wofensteina i to pewnie oni będą w to grać i zachwalać. Ja będę się jednak trzymał na dystans…
Mirror’s Edge PC (first look)
Muszę przyznać, że jestem mile zaskoczony. Po pierwsze - nie planowałem kupić tej gry, a przynajmniej nie za cenę jaką miała na początku. Po drugie - kupiłem - bo była weekendowa promocja na Direct2Drive i gra kosztowała jedynie 5 funtów. Po kilku godzinach sciągania miałem na dysku plik instalacyjny. I zaczęło się…
Zaczęło się od zaskoczenia. To znaczy - sam się sobie dziwię, że gra, w której unika się raczej strzelania do wrogów i jedyną (główną) umiejętnością jest zwinność i ucieczka przed napastnikiem tak bardzo może mi się spodobać. Do tej pory wolałem gry typu Doom czy FEAR - gdzie centralnie przed lufą pakowali się wrogowie a ich eksterminacja była kluczowa dla rozgrywki. w Mirror’s Egde jest inaczej. Strzelają do Ciebie. Gonią cię. A ty musisz uciec, przeskoczyć, skryć się, czasem wyrwać komuś broń i go obezwładnić. Ale ciągle biec… Odkryłem, że to jest fajne. Odkryłem, że podnosi to poziom adrenaliny. Odkryłem, że to jest bardzo fajna zabawa.
Druga wspaniała rzecz w tej grze to klimat. Mamy niedaleką przyszłość. Ale nie jest to kolejna postapokaliptyczna wizja zniszczonego świata. Jest czysto, jest sterylnie (niczym w mieście Appleseed). A jednocześnie jest miło - cyberpunkowo. Do tego ciekawa oprawa graficzna - komiksowa, troche osobiście mi przywołująca w pamięci taką stara produkcję jak Fade to Black.
Resident Evil 5 PC @ Gram.pl
W serwisie Gram.pl pojawiła się obszerna recenzja długooczekiwanej gry RE5.
–
Powiedzieć, że seria Resident Evil zupełnie zasłużenie sięgnęła po miano kultowej, byłoby truizmem. A jednak nie wypada od tego stwierdzenia nie rozpocząć. Tyle że przy okazji premiery pecetowej wersji Resident Evil 5 naszła nas ochota, by zedrzeć nieco patyny z tego podziwianego przez miliony graczy (w tym autora poniższej recenzji) dzieła. No bo popatrzmy. Który z cykli może się “poszczycić” jednym z najgorszych i najmniej intuicyjnych systemów sterowania? Resident Evil. Który z cykli sięgnął po niechlubne miano najgorszego w kategorii “zmiana ekwipunku/interfejs sterowania”? No Resident! Który w końcu ma zazwyczaj dialogi i motywacje psychologiczne bohaterów utrzymane na poziomie kina klasy C? Znów musimy odpowiedzieć: Resident Evil. Jednemu z flagowych produktów Capcomu można zarzucić jeszcze: najgorszą w historii konwersję graficzną (Resident Evil 4 przed “spaczowaniem”), niemożność jednoczesnego poruszania się i strzelania czy odrealniony, choć klimatyczny system save’ów (maszyny!).